Για τον χτεσινο γαμπρο...
Μεγαλωνουμε ξαφνικα και τιποτα δεν δειχνει ιδιο...παντρευεται το Σαββατο ενας παιδικος φιλος και ειχαμε παρτυ οι παλιοι συμμαθητες χτες...τους περισσοτερους τους ξερω και τους κανω παρεα εδω και σχεδον 30 χρονια.Με επιασε μια συγκινηση..μεγαλωνουμε...και ομως μενουμε μεσα μας παντα παιδια!!Φορες νοιωθω πως ειμαι 18,θελω σαν 18,αντιδρω στους μεγαλους σαν 18....και δεν καταλαβαινω πως μεγαλωνω....μακαρι να μην το καταλαβαινεις και εσυ!!Η αληθεια ειναι πως ποναει φορες φορες ο χρονος!!Ενω ξερεις πως σε βοηθαει να ωριμασεις,να κερδισεις πραγματα...ομως να...φοβασαι!!Φοβασαι πως δεν θα εισαι τοσο αρεστη μετα...στους φιλους,στους εραστες,στους συναδελφους...στα παιδια σου ακομα μετα απο χρονια!!Ο γαμος του κολλητου μου εγινε...περασαμε τελεια!Χορεψαμε με την ψυχη μας,τραγουδουσαμε ολα τα σχολικα τραγουδια σαν να μην περασε μια μερα, φαγαμε και ηπιαμε σαν μικρα παιδια!Ισως γιατι μεσα μας ειμαστε ακομα!!Τι κι αν μεγαλωνουμε λοιπον...φτανει να μεγαλωνουν και αυτοι που αγαπαμε μαζι..ολα τα αλλα λυνονται!
